از تو می نويسم از تو که فرصت ورود به وجودت را به من بخشيدی ، تو که توانم بودی آنگاه که ناتوان بودم. صدايم بودی آنگاه که نمی توانستم سخن بگويم از تو که روزی آمدی و گفتی دوستت دارم و روزی رفتی و گفتی برای هميشه ... تو که تنها بهانه زيستنم بودی ...

نمی دانم از عشق بگويم يا از تنفر؟ از سلام يا از خداحافظی ؟ از اين دل يا از سرنوشت ؟ از ديروز يا امروز و يا شايدم فردا ؟

 از گدشته نميگم که گفتنی ها رو می دونی ! از امروز حرف ميزنم که سرابی بيش نيست و از فردا که ديگه .... نمی دونم به پشت سرم نگاه کنم که دشتی پر از گل هايست که به پايم ريختی لبريز از خاطره و عشق يا به فردا پيش بروم به چند قدم جلوتر نگاه کنم که پر از سنگ هايی است که .... و از همه بدتر امروز که پا در مردابی دارم که هر لحظه بيشتر در آن فرو ميروم و همه چيز تمام می شود

 به هر طرف که نگاه  ميکنم از آن می گريزم از خاطرات گذشته از حال و از فردا ... فردايی که شايد وجود نداشته باشه

ازت متنفرم خيلی هم متنفرم

بدان که اگر بازيچه دستت بودم بازی لذت بخشی بود گر چه بازنده بودم اما اينو يادت نره خوب بازی کردن مهمه نه بردن حتی که بردن حق من بود